, biegunka u niemowlaka, hale namiotowe
1
1
2
2
3
3
4
4
5
5

PRZEMIANA MATERII

Każdy żywy ustrój przyswaja z zewnątrz pewne materiały energetyczne, które przetwarza, a następnie wydala. W ten sposób ustrój przyjmuje substancje, które są konieczne jako tworzywo materii żywej, jako części zastępcze. Zużyty dla procesów życiowych materiał oraz wyzwolona przez niego energia, niezbędna dla podtrzymania procesów życiowych, a właściwie związanych z tym procesów biochemicznych (przyswajanie — asymilacja i rozpad — dyssymilacja) w ustroju żywym, wraz z towarzyszącymi innymi procesami biochemicznymi stanowią prze-mianę materii. W wieku dziecięcym i młodzieżowym przeważają procesy przyswajania, a w wieku starczym procesy rozpadu. Do materiałów przyswajalnych (asymilowanych) z zewnątrz należą: powietrze, woda i codzienne pożywienie, które składają się na rozwój ustroju oraz utrzymanie w prawidłowym stanie wszelkich tkanek i narządów ustrojowych. Wynikiem rozpadu (dyssymilacji) są substancje, które ustrój na skuteik przemian biochemicznych wydala (dwutlenek węgla, nadmiar wody, moczu, kał, pot i in.). Do podtrzymania funkcji życiowych człowieka zostaje zużyta energia powstająca podczas procesów utleniania, które w dalszym ciągu jest źródłem energii cieplnej mechanicznej i elektrycznej. Tak więc główna energia ustrojowa powstaje z przemian biochemicznych, dla których niezbędnym warunkiem jest obecność tlenu.

Doświadczenie Weverowa

Pomieszczenie, które służyło Weverowi jako komora badań było w dużym stopniu chronione przed polami elektromagnetycznymi. Inne, niezabezpieczone w ten sposób pomieszczenie, wykorzystane było w celach kontrolnych. W zabezpieczonym pomieszczeniu można było sztucznie wytwarzać pole elektromagnetyczne. Osoby badane nie były informowane o celu badania. Badania trwały od trzech do czterech tygodni oraz dostarczyły bardzo interesujących wyników: pod wpływem pól elektromagnetycznych biorytmy były krótsze niż wtedy, gdy pola te nie oddziaływały. Początkowo prowadzono badania bez pól elektromagnetycznych (które wytwarzano dopiero później) – stwierdzono, że aktywność psychomotoryczna i periodyczaność wegetatywna przebiegały równolegle w stosunku do siebie. Po ponownym wyłączeniu pół elektromagnetycznych periodyka aktywności znowu uległa zwolnieniu. Zauważono przy tym bardzo ważne zjawisko: okresy aktywności psychomotorycznej (aktywności psychicznej) stały się niezwykle długie, podczas gdy funikcje wegetatywne (autonomiczne), takie jak wydzielanie elektrolitów, temperatura ciała i inne, utrzymywały (w przybliżeniu) swój poprzedni czas trwania. Zgodnie z tymi wynikami badań biorytm może utracić swoją stałą okresowość (następuje wewnętrzna desynchronizacja). To dodatkowe zjawisko skłoniło autora do postawienia nowych pytań. U niektórych osób badanych na przykład nastąpiła wyraźna desynchronizacja, to jest niezwykle wydłużyły się okresy aktywności psychomotorycznej (periodyka ich wynosiła od 30 do 40 godzin), natomiast periodyka równocześnie rejestrowanych funkcji wegetatywnych pozostała względnie krótka (wynosiła od 25 do 26 godzin). A więc pomiędzy obydwoma rytmami nie istniał żaden ścisły związek.