, winstrol bałkan
1
1
2
2
3
3
4
4
5
5

Imponowanie fallusem jako oznaka rangi i groźby

Przy omawianiu sposobów oznaczania terytorium spotykaliśmy się poprzednio ze stosowanym przez wiele gatunków ssaków makrosomatycz- nych oznaczeniem terytoriów moczem. W celu oznaczenia terytorium

Saimirí, Alouatta), lemur mongoz oznacza ponadto moczem swoją samicę. U sajmirii, kapucynek i innych małp szerokonosych występuje tak zwane imponowanie fallusem polegające na zbliżaniu do twarzy innego osobnika zeregowanego fallusa. Często, w czasie takiego imponowania, zostaje wydzielona kropelka moczu. Ten sposób imponowania jest demonstracją rangi. Imponuje zawsze osobnik wyższy w hierarchii niższemu.

U niektórych małp wąskonosych imponowanie fallusem służy do oznaczania granic terytorium zajmowanego aktualnie przez stado. Zjawisko takie obserwuje się u pawianów stepowych (Papio anubis i doguera), koczkodanów (Cercopithecus) i nosaczy (Nasalis larvatus). Polega ono na tym, że na granicach terytorium zajmowanego przez żerujące stado siedzą odwrócone genitaliami na zewnątrz dorosłe samce, tak zwani strażnicy, demonstrując na zewnątrz swoje genitalia (ryc. 17). Samce takie nie reagują na obecność zwierząt z innych gatunków, reagują natomiast od razu na zbliżenie się grup współplemieńców. Wskazuje to wyraźnie na ich funkcję polegającą na ostrzeganiu współplemieńców na drodze wzro- kowej. U niektórych gatunków koczkodanów występuje w związku z tyra niezwykle żywe ubarwienie genitaliów. Prymaty zatrzymały podstawę reakcji, która służy oznaczaniu moczem granic terytoriów u niższych prymatów, przy czym wydzielanie moczu zanikło, zastąpione przez wyraźne zabarwienie genitaliów, zgodnie z dominującą orientacją wzrokową (Wickler, 1967). Z użyciem wzwiedzionego fallusa jako symbolu władzy i groźby spotykamy się także u wielu dawnych kultur ludzkich. W starożytnej Grecji w V w. p.n.e. na granicach domostw umieszczano figurki tak zwanego Hermesa ityfallicznego w postaci brodatego mężczyzny ze wzwiedzionym fallusem (ryc. 18). Zupełnie podobne figurki umieszczone są do dziś dnia na granicach pól uprawnych na wyspie Bali. W obu wypadkach figurki takie miały bronić przed demonami, duchami zmarłych itp., a więc istotami traktowanymi jako istoty ludzkie, nigdy natomiast przed zwierzętami. Z czasem figurki takie zaczęto zastępować samymi wyobrażeniami fallusa uznanymi potem niesłusznie za symbol płodności. Przypuszcza się, że minarety, obeliski, a nawet wieże świątyń wywodzą się z wyobrażenia fallusa.

Również wielcy bogowie jak Amon-Ra czy Sziwa przedstawiani byli zazwyczaj ze wzwiedzionymi fallusami. Do chwili obecnej obserwuje się na niektórych wyspach Indonezji zwyczaj straszenia fallusem złych mocy (m.in. trąby powietrznej). Istnieją ponadto poważne przypuszczenia, że ekshibicjoniści obnażają się w celu wywołania reakcji lękowej u osób, którym demonstrują genitalia. Stąd też fallus poza swą funkcją związaną z rozrodem stał się symbolem władzy i groźby.

ORGANIZACJA SOCJOSEKSUALNA NACZELNYCH I MECHANIZMY MOTYWACYJNE LEŻĄCE U JEJ PODŁOŻA

Dla zrozumienia zjawisk socjoseksualnych leżących u podstaw życia seksualnego człowieka wydaje się celowym zapjznanie się z pewnymi ich odpowiednikami u małp. Wynika to z dwóch podstawowych przyczyn. Po pierwsze, bliskie pokrewieństwo łączące człowieka z małpami stwarza potencjalną możliwość prześledzenia pochodzenia ewolucyjnego tych zjawisk, po drugie, u małp pojawia się sytuacja, w której nie tylko stosunki międzyosobnicze determinują strukturę grupy, ale także same są przez nią determinowane. Swój p.łny obraz proces ten uzyskuje dopiero u ludzi, których społeczeństwem < prócz praw biologicznych rządzą silniejsze i bardziej wyraźne prawa kulturowe stworzone przez grupę - społeczeństwo.

Cechą charakterystyczną każdego gatunku małp jest występowanie tak zwanej proporcji płci określającej proporcję dorosłych samców w stosunku do samic w grupie. Tak na przykład u żyjącego monogamicznie gibbona stosunek taki wynosi 1:1, natomiast u patasa aż 1 : 34.

Najbardziej rozpjwszechnioną strukturą grupy małp jest tak zwana grupa wielosamcza (multi małe group). W grupie takiej występuje zwykle kilka dorosłych samców o różnych pozycjach w hierarchii. Czasem grupa taka ma jednego dominującego samca lidera, czasem liderami jest kilka dorosłych samców. Ponadto w skład grupy wchodzą samice z dziećmi i niedorosłe samce. Zazwyczaj w grupach takich dostęp do dojrzałych seksualnie samic w pełnym estrusie mają jedynie dominujące samce. Samce subordynowane lub młode są dopuszczane do kopulacji jedynie z samicami młodymi lub z dojrzałymi w początkowej fazie estrusu. Typowym zjawiskiem występującym u małp, a związanym właśnie z tą formą struktury grupy jest tak zwany okresowy związek seksualny (eonsortship). Związek taki zawierany jest między samcem a samicą z inicjatywy (w zależności od gatunku) samca lub samicy. Związek taki trwa przez okres aktywności seksualnej samicy {w tym czasie oba osobniki kopulują wyłącznie ze sobą) i ulega natychmiastowemu zerwaniu po jej zakończeniu. Badania przeprowadzone na licznych gatunkach małp wykazały, że związki takie zawierane są przez samice chętniej z samcami o wysokiej pozycji w hierarchii. Wynika to z tego, że pozostając w związku z samcem o wysokiej pozycji w hierarchii samica uzyskuje sama wysoką pozycję społeczną. Zdaniem niektórych autorów (Morris i Morris, 1966) proces ten stał się jedną z przyczyn wydłużania się receptywności seksualnej u małp. Mielibyśmy tu do czynienia z wykorzystywaniem życia seksualnego do uzyskania pozaseksualnych korzyści, podobnie jak to często możemy obserwować u ludzi. Jeszcze inną analogią do ludzi jest fakt, że dzieci samic o wysokiej pozycji socjalnej uzyskują od razu wysoki status społeczny.

About The Author

admin

Leave a Reply

Przeczytaj inne:
Rola ojca w zapłodnieniu

Jeszcze gorzej wygląda sprawa źródła informacji o roli ojca w zapłodnieniu: z formalnych i oficjalnych źródeł dowiaduje się prawdy na ten temat dzieci do lat...

Zamknij