, silne tabletki na odchudzanie, endoskopy medyczne : www.sinutronic.eu/
1
1
2
2
3
3
4
4
5
5

GRANICE NORMY I PATOLOGII SEKSUALNEJ CZĘŚĆ 2

Ścisłe odgraniczenie normy od patologii w ujęciu medycznym ma ogromne znaczenie dla lekarzy, bowiem pozwala na odróżnienie stanu prawidłowego od chorobowego, wymagającego leczenia. Różnicowanie to jest ważne, jeśli nie chce się czynności lekarskich zbytnio rozszerzyć na wszelkiego rodzaju problemy seksualne, wchodzące raczej w zakres psychologii seksualnej. W tym ostatnim przypadku lekarz stałby się zwykłym doradcą. Wprawdzie porada, nawet jednorazowa, również może mieć charakter leczniczy, ale nie powinna się stawać centralnym zadaniem lekarza. Nie przeczy to tezie, że ingerencja lekarska usprawiedliwiona jest w każdym przypadku poprzez sam fakt zwrócenia się człowieka do lekarza, w myśl zasady wygłoszonej przez Weizsackera, że „chory jest, kto zwraca się do lekarza”.

W praktyce odróżnienie stanu mieszczącego się jeszcze w zakresie normy od stanu patologicznego bywa czasem bardzo trudne. Jest ono łatwiejsze w przypadkach zaburzeń funkcji narządów płciowych, utrudniających lub uniemożliwiających współżycie seksualne. Znacznie trudniejsze bywa jednak w przypadkach zaburzeń siły potrzeb seksualnych lub zdolności do odprężenia i odczucia satysfakcji seksualnej. Podobnie trudne jest również w przypadkach odchyleń w zachowaniu seksualnym. Społecznie akceptowane normy zachowania seksualnego rozstrzygają o tym, które zachowanie seksualne uważa się za normalne, a które za odchylenie (dewiację). Z definicji tej wynika, że odchylenia w zachowaniu seksualnym same przez się nie wymagają leczenia. Dlaczego należałoby zmieniać zachowanie dewiacyjne, które sprawia rozkosz człowiekowi i jego partnerowi, natomiast nie wyrządza krzywdy innym ludziom? Możliwość leczenia należy rozważyć dopiero wówczas, gdy człowiek cierpi z powodu swojej dewiacji (lub też cierpi jego partner), bowiem dopiero wtedy odchylenie w zachowaniu seksualnym nabiera charakteru chorobowego. Cierpienie to uwarunkowane bywa zazwyczaj brakiem akceptacji własnego zachowania seksualnego lub trudnością w znalezieniu odpowiedniego partnera, akceptującego dewiację. Sens leczenia polega jednak nie na wytworzeniu zachowania seksualnego zgodnego z normami akceptowanymi społecznie, lecz na zmianie chorobliwie zaburzonego zachowania. Terapeutę i pacjenta w wielu przypadkach zadowala zmiana odchyleń w zachowaniu seksualnym na inny wariant, nie sprawiający człowiekowi cierpień, aczkolwiek również – jak i poprzedni – może on nie być akceptowany społecznie.

About The Author

admin

Leave a Reply

Przeczytaj inne:
Pochodne fenotiazyny

Działanie niepożądane. W większości publikacji podaje się, że skutki niepożądane przy podawaniu tolbutamidu występują najrzadziej i dotyczą 0,8% osób leczonych, nieco wyższe odsetki podaje się...

Zamknij