, www.rentgen-stomatologiczny.pl
1
1
2
2
3
3
4
4
5
5

Czy homoseksualizm może być podłożem samobójstwa?

Również nie można zwalczać (jeżeli nawet potrafimy dociec istoty zła społeczego tego zjawiska, co jest bardzo wątpliwe) homoseksualizmu praktykowanego w więzieniach, internatach, koszarach itd. za pomocą kary kryminalnej. Lansowana przez Gizę hipoteza, że homoseksualizm jest czynnikiem kryminogennym, nie jest wcale oczywista, podobnie jak wątpliwy jest wzrost tego zjawiska. H. v. Hentig przytacza materiały zebrane z wielu krajów przez Sekretariat Generalny Międzynarodowej Organizacji Policji Kryminalnej. Większość krajów informowała, że obserwuje się raczej cofanie się zjawiska, a jedynie niektóre kraje komunikowały o powiązaniach homoseksualizmu z narkomanią, alkoholizmem czy też z niektórymi typami przestępstw (Hentig, 1960).’Zdaniem M, Hirschfelda (za Hentigiem, 1960), popełnianie przestępstw przez niektórych homoseksualistów może wynikać z cechującej tych osobni- ków nadmiernie silnej uczuciowości, wysokiej temperatury namiętności duchowej, co Hentig uważa za romantyzm.

W każdym razie brak danych świadczących o tym, że homoseksualizm może być podłożem samobójstwa. Jeżeli istotnie homoseksualiści popełniają samobójstwa, to z obawy przed poniesieniem kary (w tych krajach, gdzie homoseksualizm jest karalny) lub przed dyfamacją środowiska (w tych kręgach społecznych, które odnoszą się z refutacją do osobników uprawiających homoseksualizm). Rzadkie bywają raczej wypadki, gdy homoseksualista staje się ofiarą zabójstwa (por. Schramm, Kaiser, 1962). Gdyby nawet akceptować hipotezę, że środowisko homoseksualistów jest kryminogenne, nie jest to żadnym argumentem za penalizacją zachowań homoseksualnych. Alkoholizm jest bodajże największym czynnikiem kryminogennym i jest istotnie szkodliwy społecznie, nawet katastrofalny, co nie daje żadnych podstaw do jego penalizacji.

Toteż za słuszne należy uważać stanowisko nowego kodeksu, który zniósł karalność prostytucji homoseksualnej (notabene karalność ta dawała pole do szantażu). W ogóle problematyka homoseksualizmu czy grupy ludzi, których niektórzy autorzy zaliczają do „mniejszości erotycznej” (znana książka pod tym tytułem L. Ullerstana, 1964), należy do sfery psychiatrii, seksuologii, psychologii, a nie do domeny prawa karnego. Konsekwentne jest stanowisko w tym względzie nowego polskiego kodeksu, który, jak o tym wspomniano, stawia na równi stosunki homoseksualne, także „miłość lesbijską” (nie penalizowaną przez te kodeksy, które przewidują surowe sankcje za współobcowanie seksualne mężczyzn, co jest- nierównym traktowaniem sytuacji analogicznych), z obcowaniem heteroseksualnym.

About The Author

admin

Leave a Reply

Przeczytaj inne:
CZYNNIKI WYZNACZAJĄCE ZACHOWANIE SEKSUALNE CZŁOWIEKA CZĘŚĆ 2

Cechą charakterystyczną zachowania jest jego ukierunkowanie na pewien efekt końcowy, czyli cel (np. uzyskanie satysfakcji seksualnej). Tym samym cel staje się standardem samoregulacji, a zachowanie...

Zamknij