, zabiegi wyszczuplające poznań, wywóz śmieci warszawa, hallu motion
1
1
2
2
3
3
4
4
5
5

Ciężkie schorzenia u dziecka

Zalecamy przerwę 6 do 12 godzin w żywieniu, z tym że zamiast pożywienia podajemy w dostatecznej ilości płyny obojętne. Następnie regulujemy żywienie w ten sposób, że podajemy z początku mniejsze ilości, mianowicie 1V2 do 2 decynemów na 1 cm2 powierzchni jelit, jednakże w miarę poprawy szybko zwiększamy dobową ilość dochodząc w ten sposób stopniowo do pokrycia normalnego zapotrzebowania. Co się tyczy jakości, to zwykle podajemy takie pożywienie, jakie dziecko otrzymywało, gdy było jeszcze zdrowe. W przypadkach opornych na leczenie podajemy jedną z mieszanek leczniczych. Z podawaniem soków, owoców, kaszki i jarzynki wstrzymujemy się aż do czasu uzyskania zupełnej poprawy.

W postaciach cięższych tego schorzenia przerwę w karmieniu prze- przenika do tkanek, białko osocza staje się przeszkodą w dostarczaniu dostatecznej ilości tlenu do komórek. Komórka traci potas z równoczesnym zwiększeniem się jej zasobów sodu. Jednym słowem, komórkowa przemiana materii ulega dużemu upośledzeniu, wskutek czego traci ona zdolność wiązania wody, która gromadzi się w przestrzeniach międzytkankowych (zapaść protoplazmatyczna).

– 5. Zaburzenia ze strony ośrodkowego układu nerwowego: utrata przytomności, nadmierne napięcie mięśni (katalepsja), ciężka apatia, drgawki.

– 6. Podwyższona ciepłota, charakterystyczne skrzyżowanie się krzywej wagi i gorączki.

– 7. Zmiany ze strony nerek: białkomocz, w osadzie wałeczki, krwinki — obraz przypominający stan zapalny nerek, cukromocz.

– 8. Kwasica często znacznego stopnia, wzrost azotu bezbiałkowego, histaminy i choliny we krwi i płynie mózgowo-rdzeniowym.

– 9. Głód tlenowy — anoksemia.

W wieku niemowlęcym

W wieku niemowlęcym znacznie częściej aniżeli w późniejszych okresach życia występują zaburzenia gospodarki wodnej. Skłonność do tych zaburzeń jest uwarunkowana małą wielkością ciała oraz niedojrzałością pewnych czynności nerek niemowlęcia. Ciało niemowlęcia posiada względnie dużą powierzchnię, wskutek czego istnieje duże zapotrzebowanie białka i energii, duża objętość minutowa, wysoka zdolność do tzw. niejawnego oddawania ciepła przez skórę (perspiratio insensibilis) oraz oddawania większych ilości moczu. Dlatego też łatwo pojawiają się stany odwodnienia i ich skutki, tj. zaburzenia krążenia, zaburzenia czynności nerek, kwasica, azotemia oraz niekiedy obrzęki głodowe. Zaburzenia czynności niewydolnych nerek polegają na obniżonej zdolności wydalania. W obrazie patogenetycznym zatrucia pokarmowego (toxicosis) na pierwszy plan wysuwają się zaburzenia w przemianie elektrolitów oraz związane z nim zaburzenia przemiany wodnej. Chore dziecko traci wodę (exsiccosis) drogą wymiotów, przez przewód pokarmowy w związku ze stanem biegunkowym, przez skórę oraz drogą układu oddechowego (oddychanie przyspieszone i pogłębione). Biochemizm zaburzeń wodnych jest różny, zależnie od rodzaju dróg odwodnienia. Poprzez przewód pokarmowy ustrój dziecka traci sód (Na) i chlor -— (Cl), kwaśny węglan sodu (NaHCOa) oraz pewne ilości potasu (K), wapnia (Ca) i fosforu (P), co może być przyczyną zaburzeń równowagi kwasowo-zasado- wej i spowodować kwasicę. Natomiast wymioty mogą spowodować za- sadzicę wskutek zmiany pH (ubytek jonów wodorowych) oraz utratę chlorków i potasu. Poprzez układ oddechowy ustrój niemowlęcia traci najwięcej wody, jednakże bez utraty elektrolitów. W ten sposób mogą w toksykozach występować dwa różne stany przemiany elektrolitów: może to być tzw. hiperelektrolitemia (brak wody) lub hipoelektro- litemia (utrata soli). Faktem jest, że w stanach odwodnienia w toxicosis u niemowląt mamy zawsze do czynienia z utratą soli (NaCl). Właściwy obraz toksycznego odwodnienia (exsiccosis e diarrhoea infantum) wystąpi wtedy, gdy oprócz utraty wody stwierdza się zagęszczenie krwi z równoczesnym wzrostem lepkości, wzrost ciśnienia osmotycznego osocza, wzbogacanie się krwi w CO2. Niedojrzałość wydolności nerkowej oraz stan odwodnienia są z kolei przyczyną niewydolności wytwarzania amoniaku, co powoduje trudności w zahamowaniu straty kationów alkalicznych. Dlatego też w stanach zatrucia (toxicosis) przeważnie mamy do czynienia z kwasicą. Nieraz jednakże stan zatrucia może mieć charakter zasadniczy (alcalosis), nawet czasami przejściowo.

Poza tym następuje uszkodzenie ścian naczyń włosowatych prawdopodobnie przez toksyny, wskutek czego wywędrowują najpierw albuminy, potem globuliny, i wreszcie składniki morfologiczne krwi. Białka stają się jak gdyby barierą, która nie pozwala na dostęp tlenu do komórki, wskutek czego pojawia się obniżenie procesów przemiany materii komórki.

About The Author

admin

Leave a Reply

Przeczytaj inne:
Spostreżenia Vene’a, Colliera i Flowera

Od czasu opublikowania spostrzeżeń Vane'a [54], Colliera [8] oraz Flo- wera i wsp. [16] na temat hamowania syntetazy prostaglandyn przez in- dometacynę i kwas acetylosalicylowy...

Zamknij