, http://www.katen.pl/system-inteligentnego-domu/
1
1
2
2
3
3
4
4
5
5

All

Leczenie pelagry

Rozpoznanie jest łatwe, jeśli obraz kliniczny zbliżony jest do typowego, a zwłaszcza jeśli występuje porfirynuria. Trudności rozpoznawcze są niekiedy duże w przypadkach nietypowych i tym większe, im młodsze jest dziecko. Metody laboratoryjne, polegające na oznaczaniu poziomu kwasu nikotynowego we krwi i w moczu, są niezbyt pewne. W przypadkach wątpliwych skazani jesteśmy tylko na rozpoznanie ex juvantibus.

Przebieg schorzenia u dziecka

Objawy. Przebieg schorzenia zależnie od cech osobniczych bywa różny. W ostrej dyspepsji objawy zaburzeń ogólnych nie są tak wyraźne jak w zatruciu. Na plan pierwszy występują objawy ze strony przewodu pokarmowego. Wypróżnienia są luźne, często wodniste, żółte lub zielone, z domieszką białych grudek (mydeł ziem alkalicznych), śluzu, nieraz i żyłek krwi. Często poprzedzają je wymioty. Objawom tym towarzyszą zaburzenia ogólne: brak łaknienia, niepokój, stany podgorączkowe, spadek wagi, skóra ma zabarwienie bladoszare, zmniejszoną elastyczność. W etiologii tego schorzenia główne znaczenie ma czynnik infekcyjny, którym są wyżej wymienione zarazki. Przeprowadzenie badania bakteriologicznego jest ważne nie tylko dla stwierdzenia, z jakiego rodzaju zarazkiem mamy do czynienia. Wobec możliwości skutecznego i szybkiego leczenia antybiotykami określenie rodzaju zarazka oraz ustalenie jego oporności na antybiotyki umożliwiają nam wybór.

Kwas nikotynowy

Kwas nikotynowy spełnia ważną rolę w przemianie węglowodanowej (obniża poziom cukru i kwasu pirogronowego we krwi) i w prawidłowej czynności krwiotwórczej, wzmaga wydzielanie soku żołądkowego i ruchy robaczkowe oraz posiada właściwości rozszerzania tętnic obwodowych, co wykorzystuje się między innymi w leczeniu wieńcowej niedomogi krążenia. Niejasny jest udział kwasu nikotynowego w zaburzeniach przemiany porfirynowej, które bardzo często towarzyszą pelagrze. Przypuszczalnie polega to na zaburzeniu prawidłowej czynności wątroby.

Patogeneza

Patogeneza. Mimo różnicy etiologii objawy tężyczki są te same. Najczęstszą przyczyną tężyczki w wieku dziecięcym jest krzywica, przy czym występowanie jej jest niezależne od stopnia nasilenia zmian krzywiczych. Często bezpośrednim momentem wywołującym jest banalna infekcja górnych dróg oddechowych. Dzieci otyłe i chłopcy są prawdopodobnie bardziej skłonni do zapadania na nią. Tężyczlca występuje najczęściej w wieku od 3 miesięcy do 2 lat, ze znaczniejszym nasileniem w miesiącach od lutego do maja (tzw. wiosna biologiczna, wynikająca przypuszczalnie ze wzmożonej w tym okresie czynności gruczołów wewnętrznego wydzielania).

Toxicosis

Mamy do czynienia ze Stanem, który nazywamy za- RyCi 45 Toxicosis. Poziomy treści w przewo- paścią protoplazmatyczną ko- dzie pokarmowym. Stan porażenny jelit, mórki. A więc stan niedotlenienia komórki jest przypuszczalnie w zasadniczym stopniu odpowiedzialny za stan zatrucia (toxicosis).

PRZEMIANA MATERII

Każdy żywy ustrój przyswaja z zewnątrz pewne materiały energetyczne, które przetwarza, a następnie wydala. W ten sposób ustrój przyjmuje substancje, które są konieczne jako tworzywo materii żywej, jako części zastępcze. Zużyty dla procesów życiowych materiał oraz wyzwolona przez niego energia, niezbędna dla podtrzymania procesów życiowych, a właściwie związanych z tym procesów biochemicznych (przyswajanie — asymilacja i rozpad — dyssymilacja) w ustroju żywym, wraz z towarzyszącymi innymi procesami biochemicznymi stanowią prze-mianę materii. W wieku dziecięcym i młodzieżowym przeważają procesy przyswajania, a w wieku starczym procesy rozpadu. Do materiałów przyswajalnych (asymilowanych) z zewnątrz należą: powietrze, woda i codzienne pożywienie, które składają się na rozwój ustroju oraz utrzymanie w prawidłowym stanie wszelkich tkanek i narządów ustrojowych. Wynikiem rozpadu (dyssymilacji) są substancje, które ustrój na skuteik przemian biochemicznych wydala (dwutlenek węgla, nadmiar wody, moczu, kał, pot i in.). Do podtrzymania funkcji życiowych człowieka zostaje zużyta energia powstająca podczas procesów utleniania, które w dalszym ciągu jest źródłem energii cieplnej mechanicznej i elektrycznej. Tak więc główna energia ustrojowa powstaje z przemian biochemicznych, dla których niezbędnym warunkiem jest obecność tlenu.